لاواه

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
اوه (۲ بار)ل (۳۸۴۲ بار)
تأسف. کلمه ایست که در مقام نالیدن از فشار و درد گفته می‏شود در نهج البلاغه هست که در وقت یادآوری شهیدان صفّین فرمود «اُوِّهِ عَلی اِخوانی الّذینَ قَرَؤُاالْقُرآنَ فَاَحْکَمُوهُ» اوّ صیغه مبالغه است از اوه مثل راغب گوید: آواه کسی است که ترس از خدا را آشکار کند، در نهایه آنرا بسیار نضرّع کننده گفته است یعنی ابراهیم بسیار تضرّع کن و بردبار است. در اصول کافی کتاب دعاباب اول از امام باقر «علیه السلام» نقل شده است که اوّاه را بسیار دعا کننده فرموده است و در حاشیه از طبرسی نقل شده: اوّاه بسیار دعا کننده و بسیار گریه کننده است ابن عباس چنین گفته و آن را ابی عبداللّه «علیه السلام» مروی است.

💡 و به عنوان اعتذار مى فرمايد: (ما كان للنبى و الذين آمنوا ان يستغفروا للمشركين و لوكانوا اولى قربى من بعد ما تبين لهم انهم اصحاب الجحيم و ما كان استغفار ابراهيملابيه الا عن موعدة وعدها اياه فلما تبين له انه عدو لله تبرأ منه ان ابراهيم لاواه حليم )سياق اين آيه دلالت دارد بر اينكه دعاى مزبور و همچنين تبرى از پدرش در دنيا ازابراهيم صادر شده، نه اينكه در قيامت دعايش مى كند و پس از اينكه حقيقت مطلب را مىفهمد، از او بيزارى ميجويد. زيرا سياق، سياق بيان تكليف است، يعنى تكليف عمومىحرمت را بيان و دعاى ابراهيم را از آن استثناء مى كند و مى فرمايد: دعاى ابراهيم مخالفاين وظيفه عمومى نبوده، بلكه در حقيقت وفاى به وعده بوده است، چون اگر مراد از دعاىمذكور دعاى در قيامت بود، معنا نداشت كه آنرا از حكم كلى و تكليفى كه ظرفش دار دنيااست، استثنا نموده، آنگاه تبرى در قيامت را ذكر نمايد.

💡 در پايان آيه اضافه مى كند: (ابراهيم كسى بود كه در پيشگاه خدا خاضع و از خشم وغضب پروردگار خائف و ترسان، و مردى بزرگوار و حليم و بردبار بود) (انابراهيم لاواه حليم )