این کتاب یکی از منابع معتبر تاریخ ایران در دورهٔ نخستین فرمانروایی قاجاریان، بهویژه روزگار فتحعلیشاه قاجار به شمار میرود. بخش عمدهٔ این اثر به گزارش رویدادهای دوران حکومت محمدولی میرزای قاجار در خراسان (۱۲۱۸ تا ۱۲۳۱) اختصاص دارد. این کتاب از ارزشمندترین و مفصلترین آثار دربارهٔ وقایع آن دوران، از جمله براندازی نادر میرزا (بازماندهٔ سلسلهٔ افشاریه) در خراسان، درگیریهای قاجاریان با امیران محلی، ترکمانان و ایلات و طوایف سرکش مناطق شمالی در دورهٔ تثبیت قدرت دولت قاجار محسوب میشود. هدف اصلی نویسنده در این اثر را میتوان «ذکر وقایع خراسان» دانست.
شیوهٔ نویسنده در گزارش رویدادها، مشابه سایر وقایعنگاران عهد قاجار است. وی سخن خود را با معرفی ایل و تبار قاجاریان، بهویژه فتحعلیخان قاجار و تلاشهایش برای دستیابی به قدرت، آغاز میکند و خلاصهای از چگونگی به قدرت رسیدن این سلسله را بازمیگوید. بااینحال، قصد نویسنده آن است که محمدولی میرزا را از شاه اسماعیل صفوی برتر نشان دهد و تصریح میکند که نمیخواهد رویدادهای این روزگار را به تفصیل شرح دهد. نویسنده با نظم و نثر ادبیات فارسی آشنایی کامل داشته و تشبیهات ادبی زیبایی در کتاب به کار برده است. وی از اشعار شاعران بسیار بهره گرفته و در مواردی نیز اشعار خود را سروده و درج کرده است.
روش تاریخنگاری این اثر بهصورت گزارش سالبهسال از رویدادهاست و مؤلف با توجه به هدف خود، یعنی نوشتن تاریخ خراسان و معرفی رجال آن سامان، با دقت فراوان حتی رویدادهای جزئی آن منطقه را دنبال و ثبت کرده است. او نیز مانند دیگر مورخان قاجاری که به نگارش تاریخ رسمی پرداختهاند، کوشیده شوکت پادشاهان این سلسله را حفظ کند؛ از این رو، به مواردی چون تهدیدهای آقا محمدخان به قتل خادمانش اشارهای نمیکند. تحلیلهای تاریخنگارانهٔ مؤلف نیز از اهمیت زیادی برخوردار است.
