خسی

خسی. [ خ ُ ] ( اِ ) پدرزن و پدرشوهر زن. خسر. ( لغت محلی شوشتر ). || کلمه ای است که بدشمن گویند در وقت غلبه. ( لغت محلی شوشتر ).
خسی. [ خ َ ] ( حامص ) حقارت. پستی. دونی. ( ناظم الاطباء ):
چرا که باز نداری چو مردمان بهوش
خسیس جان و تنت را ز ناکسی و خسی.ناصرخسرو ( دیوان چ تقوی ص 470 ).گر او راه دوزخ گرفت از خسی
ازیراه دیگر تو در وی رسی.سعدی ( بوستان ).
خسی. [ خ َ سی ی ] ( ع اِ ) گلیم مانند و یا خرگاه مانندی که ازپشم گوسفند بافند. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ).
خسی ٔ. [ خ َ ] ( ع اِ ) صوف ردی. ( منتهی الارب ).

گلیم مانند و یا خرگاه مانندی که از پشم گوسفند بافند.

💡 در هجر تو گر دلم گراید به خسی در بر نگذارمش که سازم هوسی

💡 سیرت آزادگان از سفلگان هرگز مجوی کی بود چون سرو سوسن هر کجا خار و خسی

💡 گرچه در مستی خسی را تو مراعاتی کنی و آنک نفی محض باشد گرچه اثباتی کنی

💡 طمع مکن ز کسی و مشو ذلیل خسی ز فضل ما بطلب هرچه باشدت دلخواه

💡 ظالم از مظلوم کی داند کسی کو بود سخرهٔ هوا همچون خسی

💡 میان دست‌های گل اگر بینی خسی برکش کنار برگ‌های گل اگر خاری بود برکن