دمک

دمک. [ دُ م ُ ] ( ع اِ ) ج ِ دَموک. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به دموک شود.
دمک. [ دَ ] ( ع مص ) نیک دویدن خرگوش. ( دهار ). || ساییدن و آرد مانند کردن چیزی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). سودن. ( المصادر زوزنی ) ( از اقرب الموارد ). || استوار کردن چیزی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || تاب دادن رسن دلو را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || برجستن فحل بر ناقه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || بالا آمدن آفتاب. ( از اقرب الموارد ).

نیک دویدن خرگوش.

💡 در میخانه رحمت بود خاک نجف ای دل بود با آن سگ کو یک دمک همدوش بنشینم

💡 از پیشگه وصل چو برخاست عراقی با تو دمکی خوش بنشستیم دگربار

💡 یک دمک باری درخانه ببایست نشست تا بدیدندی روی تو عزیزان و تبار

💡 از وصالت دمکی خسته ی هجران بنواز که شدم روز ز هجران چو شب تار بگو

💡 به زکات رخ زیباش و جوانی آخر چه شود گر دمکی با غم ما پردازد