تهمت نهادن

تهمت نهادن. [ ت ُ م َ ن ِ /ن َ دَ ] ( مص مرکب ) تهمت زدن. تهمت کردن. ( ناظم الاطباء ). تهمت بستن. اتهام: در روزگار امیر عبدالرشید تهمت نهادند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 382 ).
عامه بر من تهمت دینی و فضلی می نهند
بر سرم فضل من آورد اینهمه شور و چلپ.ناصرخسرو.ملکا اگر میدانی که شوی بر من ظلم کرد و تهمت نهاد تو به فضل خویش ببخشای. ( کلیله و دمنه ).
از شما نحس می شوند این قوم
تهمت نحس بر زحل منهید.خاقانی.یکی نامش ازکان کنی می گشاد
یکی تهمت رهزنی می نهاد.نظامی.منکران چون دیده شرم و حیا برهم نهند
تهمت آلودگی بر دامن مریم نهند.صائب ( از آنندراج ).رجوع به تهمت و دیگر ترکیبهای آن شود.

تهمت زدن تهمت کردن

💡 از میدان هیبت میدان فرار زاید. قوله تعالی: «ففروا الی اللّه». فرار با مولی گریختن است. و در تفرق بر خویشتن بستن است، و از دو جهان رهایی جستن است. گریختن بمولا را سه نشانست: امید از کردار خود بریدن، و بر اخلاص خود تهمت نهادن، و از دیدن طاعت خود توبه کردن. و در بستن تفرق سه نشانست: همت یگانه کردن، و از تدبیر خود بیرون شدن، و حکم را باستسلام گردن نهادن. و رهایی جستن را از دو جهان سه نشانست: از بیمها بر بیم قطیعت اختصار کردن، و از کوشیدنها بر کوشیدن وقت اختصار کردن، و از امیدها بر امید دیدار نیارامیدن.

💡 گفت از تهمت نهادن بر فقیر‌‌‌‌! وز حق‌آزاری پی چیزی حقیر‌‌‌‌‌‌‌!