میانه خور

میانه خور. [ ن َ / ن ِ خوَرْ خُرْ ] ( نف مرکب ) آن که در میانه می خورد.
- امثال:
میانه خور کناره گرد؛ یعنی آنکه در میانه مفت می خورد و راست راست می گردد. کنایه است از کسی که تن به هیچ کاری نمی دهد و جز خوردن و بیکار گشتن کاری ندارد. ( از یادداشت مؤلف ). میانه خور است ( یا ) میانه خورم و کناره گرد. نظیر: کن وسطا و امش جانباً. ( امثال و حکم دهخدا ).

آنکه در میانه می خورد تعبیر مثلی

💡 ز چار سوی خوری لطمه های باد فنا تو در میانه این چارموج کشتی وار

💡 مرد یگانه را سر عشق میانه نیست عشق میانه در خور مرد یگانه نیست‌