غیبت گوی

غیبت گوی. [ غ َ /غ ِ ب َ ] ( نف مرکب ) آنکه غیبت و بدگویی کند. غیبت کننده: دِلغِماظ؛ مرد آزمند و غیبت گوی. ( منتهی الارب ).

( غیبت گو ی ) ( صفت ) آنکه بد کسان گوید در غیاب آنان.

💡 اگر پای غیبت رود از میان چو ماهی ندارند گویی زبان

💡 عذر سیم فتوی پرسیدن که گوید، «زن یا پدر فلان کس چنین می کند یا می گوید با من». و اولیتر آن بود که گوید، «چه گویی اگر کسی چنین کند؟» ولیکن اگر نام برد رخصت است، چه باشد که مفتی را اندر آن واقعه چون بعینه بداند خاطر فراز آید. هند فرارسول (ص) گفت که بوسفیان مردی بخیل است. کفایت من و فرزندان تمام ندهد. اگر چیزی برگیرم بی علم وی روا باشد؟ گفت، «چندان که کفایت باشد برگیر». و ظلم بر فرزندان و بخیلی بگفتن غیبت بود، ولیکن به عذر فتوی روا داشت رسول (ص).