عرعری

عرعری. [ ع َ ع َ ] ( ص نسبی ) منسوب به عرعر. مانند عرعر. بسان درخت عرعر.
- قامت عرعری؛ قامت آخته و راست:
ترا ره نمایم که چنبر که را کن
به سجده مر این قامت عرعری را.ناصرخسرو ( دیوان چ تقوی ص 14 ). || بچه نحس و بداخلاق. عرعرو. ( از فرهنگ لغات عامیانه ). رجوع به عرعرو شود.
- عرعری کردن؛ خاصیت و جلوه درخت عرعر داشتن.
بید ار چه سبز و نغز و لطیف است در بهار
کی در چمن به جلوه کند بید عرعری.مجد همگر.

منسوب به عرعر مانند عرعر

💡 شاخی فزون نه ای و به اوصاف مختلف شمشاد و بید وگلبن و آزاد و عرعری

💡 تو را ره نمایم که چنبر کرا کن به سجده مر این قامت عرعری را

💡 شتر عرعری آب که در «ورناک» است بهر ترسم فکند کف به هوا در کشمیر

💡 رایات او چو دید نقیب بهشت گفتا زین راست‌تر به باغ بقا عرعری ندارم

💡 چون رسنهای الهی را گذر بر چنبرست پس تو گر مرد رسن جویی چرا چون عرعری