طقطق

طقطق. [ طِ طِ / طَ طَ ] ( اِ صوت ) آواز با هم زدن دو چیزسخت. ( غیاث ). آوازی شبیه به صورت طقطق:
بر سر تختی شنید آن نیک نام
طقطقی و های و هوئی شب ز بام.مولوی.صدا و آواز هر چیز باشد عموماً و صدای دندان بر هم خوردن را گویند خصوصاً. ( برهان ). به فتح اول و ثالث به وزن و معنی تک تک به فوقانی بمعنی آواز پا و درقوسی آواز بر یکدیگر خوردن دندان و جز آن. ( آنندراج ):
استخوانها ز لرزه بر تن من
همه طقطق کنان چو دندان است.کمال اسماعیل. || ( اِ ) نوعی از نان. میرزا طاهر وحید در تعریف خباز گوید:
رخش کرد در دلبری چون شتاب
دل از طقطق پای او گشت آب ( ؟! ).
و در تعریف کاغذگر گوید:
چو طقطق بود کاغذ نان او
بر این نان جهانی است مهمان او.( از آنندراج ).

صدای منظم چیزی مانند پا کوبیدن.

💡 طقطق پای او چو برخیزد شادی و لهو در هم آمیزد

💡 (زاب كبير) نهرى است در عراق كه از تركيه سرچشمه گرفته، در سى وسهكيلومترى موصل قرار دارد و به دجله متّصل مى شود و (زاب صغير) از طقطق مى گذرد وبه دجله متّصل مى شود. (421)

💡 بر سر تختی شنید آن نیک‌نام طقطقی و های و هویی شب ز بام

💡 نیم‌بیداری که او رنجور بود طقطق آهسته‌اش را می‌شنود