روشن رایی

روشن رایی. [ رَ / رُو ش َ ] ( حامص مرکب ) صفت روشن رای. داشتن تدبیر درست و فکر صائب: چه بود از دولت و نعمت و خرد و روشن رایی که این مهتر نیافت. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 611 ).

صفت روشن رای. داشتن تدبیر درست

💡 خلوت من شود از پرتو رویش روشن گر مددگار شود همت روشن رایی

💡 تا دل از زنگ هوی پاک نگردد هرگز نتوان گفت که: چون آینه روشن رایی

💡 دل روشن ز غم روی زمین فارغ نیست زردی چهره خورشید ز روشن رایی است

💡 تیره شد مهر و مه از جلوهٔ روی تو مگر حلقه در گوش مهین خواجهٔ روشن رایی

💡 دوش پروانه چنین گفت به پیرامن شمع سوزم اندر طلب صحبت روشن رایی