دست نشان

دست نشان. [ دَ ن ِ ] ( ن مف مرکب ) دست نشانده. نشانده کس. منصوب. گمارده. مأمور. کسی که او را به کاری نصب کرده باشند. ( برهان ). گماشته که شخص از جانب خود بجائی نشاند. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ):
دست نشان هست ترا چند کس
دست نشین تو فرشته است و بس.نظامی ( هفت پیکر ص 33 ).کمینه دست نشان تو در جهان فتنه است
بماند بر سرپا تا کجاش بنشانی.ملا ظهیر ( از شرفنامه منیری ). || مطیع و فرمانبردار. ( برهان ). تابع. فرمانبر. محکوم. || زراعتی که به دست نشانده باشند و تولک نیز گویند. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ). نهالی که آنرا به دست خود نشانده باشند. ( آنندراج ):
سرو هنر چون توئی دست نشان پدر
دست ثنا وامدار هیچ ز دامان او.خاقانی.این گلبنان نه دست نشان دل تواند
بادامشان شکوفه نشان چون گذاشتی.خاقانی.هم چون نهال دست نشان بهر تربیت
بردم بریده خار گراز پا کشیده ام.سلیم ( از آنندراج ).

( صفت ) نهالی که بدست خود نشانده باشد ۲ - آنکه او را به کاری نصب کرده باشد گماشته. ۳ - محکوم تابع.

💡 کمینه دست نشان تو در جهان فتنه ست بمانده بر سر پا تا کجاش بنشانی

💡 تیم مس کرمان در سال ۱۳۸۵ با هدایت زنده یاد نادر دست نشان قهرمان جام آزادگان شد و به لیگ برتر راه پیدا کرد.

💡 بدولت تو چو انگشتریست دست نشین چو استینت هر کس که هست دست نشان

💡 جز مهر تو نگزید کمال از همه عالم آن روز که از جان و جهان دست نشان رفت

💡 همچون نهال دست نشان بهر تربیت بردم بدیده خار که از پا کشیده ام

💡 خم گرچه بسی دست نشان همچو سبو داشت یک یک بسوی محفل احباب روان کرد