خیره سری

خیره سری. [ رَ / رِ س َ ] ( حامص مرکب ) تمرد. خودسری. گستاخی. ( ناظم الاطباء ):
نشست از بر تخت کاوس کی
به خیره سری مست نز جام می.فردوسی.آن نمایی که فرامرز ندانست نمود
بدلیری و بتدبیر نه از خیره سری.فرخی.ز خیره سری برنهادی بسر.اسدی ( گرشاسبنامه ).نکوهش مکن چرخ نیلوفری را
برون کن ز سر باد خیره سری را.ناصرخسرو.عقل چه همتای تست کز تو زند لاف عشق
می نشناسد حریف خیره سری میکند.خاقانی.چند چو گل خیره سری ساختن
سربکلاه و کمر افراختن.نظامی.

عمل خیر سر
تمرد خود سری گستاخی

💡 از خیره سری رغبت پیکار توکردند تا در سر پیکار تو کردند سر خویش

💡 هر خیره سری، به کام دارد یک بزچه؟ که صد به بام دارد

💡 هر خیره سری چاشنی درد نداند از مائدهٔ عشق، چه قسمت مگسی را

💡 زلف تو که چون او نبود خیره سری مشکیست کز وسوخته شد هرجگری

💡 چه کنم با صف مژگان بلا پرور او رگ جان می زند از خیره سری نشتر او

💡 وقتی گرت افتد اتفاق سفری زنهار نگیری خر هر خیره سری