خوش باشی

خوشباشی. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( حامص مرکب ) حالت خوش بودن. بی غمی. || کنایه از لاابالیگری:
نیست در بازار عالم خوشدلی ور زآنکه هست
شیوه رندی و خوشباشی عیاران خوش است.حافظ.

زمینهایی که بکسی که طرف میل باشد می بخشند بشرطی که آن شخص چیز کمی بصاحب ملک داده و در وقت احضار بخدمت دیوانی حاضر باشد.
حالت خوش بودن یا کنای از لاابالیگری

💡 ور تو خوش باشی به کام دوستان این جهان بنمایدت چون گلستان

💡 در وقت خوشی هم کسی خوش باشد باید که به وقت ناخوشی خوش باشی

💡 گر درین دریا درآئی سوی ما گرچه خوش باشی ولی خوشتر شوی

💡 مکن دل ناخوش از قلّاشی ما دمی خوش باش،‌در خوش باشی ما

💡 چه خواهی کرد ملکی درجهانی که نتوانی که خوش باشی زمانی