خود خوردن

خود خوردن. [ خوَدْ / خُدْ خوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) غم خوردن بدون آنکه بکس گوید تا تسکین یابد. ( یادداشت بخط مؤلف ).

غم خوردن بدون آنکه بکس گوید تا تسکین یابد.

💡 برگ سبزی نیست گردون را که زهرآلود نیست روزی بی منت این خوان، دل خود خوردن است

💡 گفت: تو چرا کار نکنی تا از مذلّت خدمت رهایی یابی که خردمندان گفته‌اند نان خود خوردن و نشستن به که کمر شمشیر زرّین به خدمت بستن.

💡 دشمنی با سرکشان کردن سر خود خوردن است زیر دست شعله سازد صف کشی خاشاک را

💡 خون خود خوردن به از نان خوردنست از خوان دون خون خور و دون را نباید آشنای خوان شدن

💡 غم افتاده خود خوردن از آزادگی است بر سر سایه خود لرزد اگر بید بیجاست!

💡 آه پنهانی خود خوردن که خسرو راست زان بت بوالعجب تر زین فرو بردن که یارد خنجری را