به گو

به گو.[ ب ِه ْ ] ( نف مرکب ) خوش سخن. نیکوگفتار:
خردمند به گو ندارد روا
خرد دور کردن ز بهر هوا.فردوسی.

خوش سخن نیکو گفتار

💡 به رزم و به بزم و به گوی و شکار بسی، آزمودش همی شهریار

💡 چو گان زلفت آنکه به میدان دلبری سر جز به گوی ماه درآرد بود محال

💡 گذر کردی اگر بر نعش اکبر به گو آن یوسف گل پیرهن را

💡 شنیده‌ام که نبی آن شب از ورای حجاب به گو‌شش آمد آواز حیدر صفدر

💡 زلفت نمود یک سر چوگان به گوی چرخ تا رستخیز چرخ‌زنان باشد آن هنوز

💡 عقل من اندر خم زلف تو به گوی هم اندر خم چوگان بهست