کور کور زدن

کورکور زدن. [ زَ دَ ]( مص مرکب ) کورکور کردن. رجوع به کورکور کردن شود.

کور کور کردن

💡 هرکه اینجایگاه میرد کور کور خیزد چو کور شد در گور

💡 گر نبودی دیده ی آن کور کور دیدی از آدم همه اشراق نور

💡 خویش را بینی چراغی کور کور بل فزونتر پیش آن تابنده هور

💡 معرفت کی ز قال می زاید رهبر کور کور کی شاید