لغت نامه دهخدا
فلک انداز کردن. [ ف َ ل َ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) کنایت از بلندمرتبه شدن و بزرگی یافتن باشد. ( آنندراج ) ( برهان ) ( فرهنگ فارسی معین ).
فلک انداز کردن. [ ف َ ل َ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) کنایت از بلندمرتبه شدن و بزرگی یافتن باشد. ( آنندراج ) ( برهان ) ( فرهنگ فارسی معین ).
کنایت از بلند مرتبه شدن و بزرگی یافتن باشد.
💡 نه بزن نغمه ترک و نه نشیب و نه فراز شور در نه فلک انداز بآهنگ حجاز
💡 بنمود جمال ذات از روی چو ماه از شادی او بر فلک انداز کلاه