تباه چشم

تباه چشم. [ ت َ چ َ ] ( ص مرکب ) آنکه چشم او تباه شده بعلت.اَدوَش. دوشاء. رجوع به تباه و ادوش و دوشاء شود.

آنکه چشم او تباه شده بعلت ادوش دوشائ.

💡 از آنکه نرگس لختی به چشم تو ماند دلم به نرگش بر شیفته شده ست و تباه

💡 چرا نهاد دو مار تو بر زمرد سر گر از زمرد گردد دو چشم مار تباه ؟

💡 بپوش چشم ز پندار و عجب، کاین دو شریک بر آن سرند، که تا فرصتی تباه کنند

💡 از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست تا چشم ما گریست به حال تباه خویش

💡 نه چشم از دمه دیدست حال شخص تباه نه گوش درک زنخ بند کرده شکوی را

💡 ز چین زلف نسیمی نزد به موج عذار سفینه مردم چشم مرا تباهی کرد