بد تابی

بدتابی. [ ب َ ] ( حامص مرکب ) بدرفتاری. سؤسلوک. کج تابی. کج سری. رفتار سخت. مقابل خوش تابی. ( یادداشت مؤلف ).
- بدتابی کردن با کسی؛ بدرفتاری کردن با او. کج تابی کردن با او. ( یادداشت مؤلف ).

بد رفتاری رفتار سخت.

💡 ز آشفتگی به حلقهٔ جمعی رسیده‌ام کز حلقه‌های زلف تو تابی نداشتند

💡 دستم ندهی و دست تابی بر من خورشید جهانی و نتابی بر من

💡 روی شهر آرای یارم آفتابی دیگرست هر زمانی زلف او در پیچ و تابی دگرست

💡 در کوره غم تا نخورم سوزش و تابی بیرون ندهم همچو گل از گریه گلابی

💡 رخ فرخ چرا می تابی از روم به عزم بام صبحم را مکن شوم