اموده

( آموده ) آموده. [ دَ / دِ ] ( ن مف ) آراسته. متحلی:
بخوی خوش آموده بِه ْ گوهرم
بر این زیستم هم بر این بگذرم.نظامی.رجوع به آمای و آمود و آمودن شود. || پرکرده. انباشته. ( از برهان ). مندرج.

( آموده ) (دِ ) (ص مف. ) آراسته، مزین، زینت یافته.

( آموده ) ۱. ساخته.
۲. آراسته: دو خرگه داشتی خسرو مهیا / برآموده به گوهر چون ثریا (نظامی۲: ۲۸۵ ).
۳. به رشته کشیده شده.

( آموده ) ( اسم ) آراسته مزین متحلی.

💡 هان دادگرا، ای که کف جود تو در بزم چون نظم من آموده همی از گهر آمد

💡 جهان پناها من بنده را فراغ روان در اهتمام تو آماده است و آموده

💡 کابل خدا نه دهری آبستن از فساد کابل خدا نه چرخی آموده از فتن

💡 پشت و پهلو کتف و بازو دست و پای یافتش آموده از خون هر کجای

💡 زمین ز برف چو آموده دشی از نقره فلک ز نجم چو آکنده بحری ازگوهر