اطلاق مسبب بر سبب

[ویکی فقه] اطلاق مسبب بر سبب به ذکر مسبب و اراده سبب اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
یکی از اقسام مجاز لغوی، «اطلاق مسبب بر سبب» یعنی آوردن لفظ مسبب و اراده سبب است که آن را از علاقات مجاز نیز شمرده و از آن به «علاقه مسببیت» تعبیر کرده اند؛
مثال
۱. (... وینزل لکم من السماء رزقا...)؛ "و برای شما از آسمان روزی می فرستد". روزی از آسمان فروفرستاده نمی شود، آن چه فرومی ریزد، باران است که گیاهان از آن رشد می کنند و خوراک و روزی از آن پدید می آید؛ پس، رزق (مسبب) مجازا بر باران (سبب) اطلاق شده است.و نیز مانند: (... قد انزلنا علیکم لباسا...)؛ "در حقیقت ما برای شما لباسی فرو فرستادیم". در این آیه، نزول آب، سبب ایجاد لباس است، و لباس (مسبب) بر ماء (سبب) اطلاق شده است.

💡 با اين بيان روشن مى گردد كه گفتار بعضى از مفسرين كه گفته اند: مراد از قرائت،اراده قرائت است، يعنى وقتى ميخواهى قرآن خواندن را شروع كنى بگو فلان...، و درآيه شريفه بطور مجاز فرموده هر وقت قرآن مى خوانى، و اين اطلاق ازقبيل اطلاق مسبب و اراده سبب است، خالى از يكنوعسهل انگارى نيست.

💡 معناى دعوت به آتش، دعوت به كارهايى است كه مستوجب آتش است، و آن كارها عبارتاست از: كفر و گناهان گوناگون، چون اينها است كه قيامتشان را به صورت آتشىتصوير مى كند، كه در آن معذب خواهند شد، ممكن هم هست مراد از كلمه (نار) همان كارهاىمستوجب آتش باشد، كه به طور مجاز و از باب اطلاق مسبب و اراده سبب، آتش ناميده شده.