ابلیس در زبان عربی

[ویکی فقه] اِبلیس، نام خاص (عَلَم ) برای موجودی که از فرمان خدا سر باز زد و از درگاه وی رانده شد؛ نیز اسمی عام برای شیاطین.
کلمه اِبْلیس، ۱۱ بار در قرآن کریم آمده است، ۹ بار آن مربوط به آفرینش آدم است،
بقره /سوره۲، آیه۳۴.
لغت شناسان مسلمان، از دو جهت به این واژه پرداخته اند:
← ریشه
اما مسأله مهم این واژه از آن جا بر می خیزد که اولاً در شعر جاهلی عرب به کار نیامده و پنداری از جمله واژه هایی است که در دوره نزول وحی به عربی راه یافته نشده است.از سوی دیگر، در زبان های سامی دور و نزدیک هم نمونه ای یا ریشه ای برای آن یافت نشده است. ناچار باید در زبان های غیر سامی به جست و جوی آن پرداخت.در این صورت، مشکلی پدیدار می شود که در مورد چندین واژه قرآنی دیگر گریبان گیر محققان است، از این قرار که آیا ممکن است در شرایط خاص آن روزگار، واژه ای از راهی آن چنان دور، بی واسطه زبانی ثالث، به زبان قرآن راه یابد؟ (قس: واژه های سجیل، هاروت، ماروت، و...).از دیرباز، خاورشناسان، از جمله گایگر، فون کرمر، فرنکل، اشپرنگر و سپس ونسینک
دائرة المعارف الاسلامیة، ذیل شیطان.
...

💡 نه ابلیس در حق ما طعنه زد کز اینان نیاید به جز کار بد؟

💡 کمینه بنده‌ای از بندگان شاه جهان که بود تالی ابلیس در نهاد و سیر

💡 ندیدی تا چه دید ابلیس در خویش که آورد از منی خویش در پیش

💡 همه ابلیس در صفات و ز جهل نزدشان جبرئیل بی مقدار

💡 زین سخن ابلیس در خون اوفتاد آتشش از سینه بیرون اوفتاد

💡 هر آنکس که دیدش برفتی ز کار از او دیو و ابلیس در زینهار