سیغور

واژه «سیغور» در منابع لغوی فارسی به عنوان یک اصطلاح کهن با معنایی اخلاقی و رفتاری معرفی شده است. در لغت‌نامه‌های قدیمی مانند برهان قاطع و آنندراج، این واژه به صورت یک مفهوم اخلاقی مثبت توضیح داده شده است. «سیغور» به معنای شهامت و دلیری در انجام کارهای بزرگ و مهم به کار رفته است. این واژه همچنین نشان‌دهنده نوعی انگیزه و اشتیاق درونی برای اقدام به اعمال بزرگ و ارزشمند است. در توضیحات لغوی، بر «حرص بر کارهای بزرگ» به عنوان یکی از عناصر معنایی این واژه تأکید شده است. این حرص در معنای مثبت آن، به معنای تلاش جدی و پیگیرانه برای تحقق اهداف والا در نظر گرفته می‌شود. هدف چنین تلاش و شهامتی، در متون کهن «حدوث جمیله» یعنی پدید آمدن امور نیکو و زیبا بیان شده است. از این رو، سیغور نه تنها شجاعت، بلکه پیوندی میان انگیزه اخلاقی و عمل سازنده را نیز در بر می‌گیرد. در کاربرد تاریخی، این واژه بیشتر در متون ادبی و اخلاقی برای توصیف فضایل انسانی استفاده شده است. بنابراین «سیغور» مفهومی جامع از دلیری، تلاش هدفمند و گرایش به انجام کارهای بزرگ و ارزشمند را در خود جای داده است.