لغت نامه دهخدا
خرخار. [ خ َ ] ( ع ص، اِ ) آب روان. ( منتهی الارب ).
خرخار. [ خ َ ] ( اِخ ) ظاهراً نام کرمانشاهان کنونی بزمان ماقبل حکومت مادها می باشد بنابه کتیبه های آسوری: شلم نصر دوم در 844 ق. م. به نمری که حالا معروف بکردستان است داخل شد. این صفحه از مدت ها قبل در تحت نفوذ بابلی ها بود و امیر آن مردوک مودمیک نام داشت، همین که آسوریها نزدیک شدند او فرار کرد و خزانه و اموالش جزو غنائم فاتحین گردید، بعد شلم نصر یانزو نامی را از کاسیها به امارت این صفحه معین کرد ولی چون یانزو یاغی شد شلم نصر در سال 838 ق. م. باز به این صفحه لشکر کشیده شورشیها را بجنگل راند، بصفحه همجوار که «پارسوا» یا «پارسواش » نام داشت رفت و 28 امیر یا پادشاه محل را اسیر کرد. بعد او بمملکت آمادای و خرخار درآمد ( تصور می کنند که محل آخری کرمانشاهان امروزی بوده ) و بالاخره یانزو را دستگیر کرده به آسور برد. ( از تاریخ ایران باستان پیرنیا ج 1 ص 169 ).
