عقل معاش

عقل معاش. [ ع َ ل ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قوه تدبیر زندگانی. ( فرهنگ فارسی معین ):
دام دیوانگی فروکرده
تا بدام اوفتاده عقل معاش.عطار.

قوه تدبیر زندگانی

💡 دیوانگی، ز عقل معاش است بی نیاز زنجیر هست، بند قبا را چه میکنی؟!

💡 غنج و نازش ز راه چشمم داد داروی بیهشی به عقل معاش

💡 به نوبهار کسی را که نیست عقل معاش به گوشه ی چمنی شد کنار آب گرفت

💡 تعلیم زاره گیر در عقل معاش چیزی سوی خود می‌کش و چیزی می‌پاش

💡 عشق گوید پاکباز و فرد باش عقل گوید کسب کن عقل معاش