شفاعت و توسل

[ویکی فقه] شفاعت و توسل روحیه ی امید، تلاش مضاعف و رسیدن به موفقیت در زندگی را در انسان احیاء می کند و در رسیدن به سعادت ابدی به وی کمک می رساند.
در لغت به معنای انجام دادن کاری برای تقرب به یک چیز یا شخص است. و در اصطلاح به این معناست که انسان در هنگام دعا و استغاثه، به درگاه الهی چیزی عرضه کند که واسطه ی پذیرش توبه و اجابت دعای او و بر آورده شدن درخواستش باشد، مانند صفات و اسمای الهی یا نام پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم و دعای آن حضرت یا نام اولیای عظیم الشان و فرشتگان.
دو تفسیر از شفاعت
...

💡 اول: آنكه نور وجود و علم و هدايت و ساير فيوض و كمالات و خيرات به بركت آن جناببه خلق مى رسد و به بركت و شفاعت و توسل به آن جناب، حقايق و معارف برمواليانش ظاهر مى شود و بلاها و فتنه ها از ايشان رفع مى شود، چنان كه در عصر هرحجّتى چنين بوده، خداى تعالى مى فرمايد:

💡 حـتـى مساءله شفاعت و توسل به اولياء الله نيز مقيد به اذن پروردگار و اجازه او است وتاءكيدى است بر همان مساءله توحيد.