سپیدی

سپیدی. [ س َ / س ِ ] ( حامص ) مقابل سیاهی. ( آنندراج ). بیاض:
بنوک سنان بی خبر در نبرد
سپیدی ربایند از چشم مرد.فردوسی.زرد است و سپید است و سپیدیش فزون است
زردیش برونست و سپیدیش درون است.منوچهری.سپیدی بزر اندر آهو بود
اگرچند در سیم نیکو بود.اسدی.از سپیدی صورتی بر وی [ برآن فرقه سیاه ] نگاشته. ( مجمل التواریخ و القصص ).
- سپیدی دندان؛ کنایه از لبخند است:
چنان روز برما سیه گشت بی تو
که کسْمان ندیدی سپیدی دندان.انوری. || ستم. جور. تعدی:
ز بس سپیدی کاین روزگار با من کرد
سیاه عارض من رنگ روزگار گرفت.کمالی ( از حدائق السحر رشید وطواط ).|| نام علتی که در چشم پدید آید و بهر دو معنی ترجمه بیاض است. ( آنندراج ). || ( اِ مرکب ) ماده سفیدی که از حیوان ماده خارج شود هنگامی که آرزوی نر را میکند. ( ناظم الاطباء ).

۱ - سپید بودن سفیدی ابیاض. ۲ - روشنی درخشندگی. یا سپیدی با بالا. سپیده بباذ فجر مستطیل.

💡 ز گرد اسپ تو تیره شود سپیدی روز ز تاختنت سیه شد سیاهی شب تار

💡 سیاهی و سپیدی هر چه هستند گذشت از کردگار او را پرستند

💡 از سپیدی کار طالع بخت را بس سیه بینم زبان و کام خویش

💡 لیک چون منشور شاهی خواندند از سپیدی در سیاهی ماندند

💡 ز سری، موی سپیدی رویید
خنده‌ها کرد بر او موی سیاه