سمن بیز

لغت نامه دهخدا

سمن بیز. [ س َ م َ ] ( نف مرکب ) بیزنده سمن. || مجازاً، خوشبو. معطر:
مرغ دل انگیز گشت باد سمن بیزگشت
بلبل شبخیز گشت کبک گلو برگشاد.منوچهری.

فرهنگ فارسی

بیزنده سمن. یا مجازا خوشبو

جمله سازی با سمن بیز

💡 چه گفتی گفتی ای باد سحر خیز شمیم مشک در جیب سمن بیز