سبز کرده

سبزکرده.[ س َ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از نواخته. || کنایه از برکشیده. ( آنندراج ):
غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش
با سبزکرده های سخن سرگران مباش.صائب ( از آنندراج ).ز طوطیان شکر ناب را دریغ مدار
ز سبزکرده خود آب را دریغ مدار.صائب ( از آنندراج ).

کنایه از نواخته

💡 دل در جهان مبند که این نونهال را از بهر سرزمین دگر سبز کرده اند

💡 اگرچه طوطی ما سبز کرده سخن است گران به خاطر آیینه همچو زنگاریم

💡 شنیدم قدم می‌گذاری به چشمم زمین سبز کرده‌ست مژگان گیاهی

💡 به وسمه سبز کرده فایز ابروش و یا خود جوهر شمشیرش است این؟

💡 اینک بشکر مرحمت شاه سبز بخت نوروز سبز کرده همه دشت و کوهسار

💡 ایمن نیم ز سرزنش پای رهروان کشت مرا به راهگذر سبز کرده اند