ره زده

ره زده. [ رَه ْ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) مانده و خسته. مانده شده از راه. صدمه دیده از بسیاری راه. رنج سفر دیده. ( از یادداشت مؤلف ):
جوانی دژم ره زده بر در است
که گویی به چهر از تو نیکوتر است.اسدی.هرچند ره زده ست ببینش کز آنچه رفت
چون نوچه ماه خوبتر و خوشتر آمده ست.فتوحی مروزی.|| مورد دستبرد دزدان واقع شده.

مانده خسته مانده شده از راه

💡 هست ز اوباش خیالات تو اندر ره عشق خسته و شیفته و ره زده دانشمندی

💡 چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما زلفت اگر سر کشد عشوه هندو مخر

💡 ره زده از در درآمد قافله ترک کرده حج دلی پر مشغله

💡 پای در ربع نخست از چار ربع زندگی رهزن ایام عمرش ره زده بر کاروان

💡 یک گوش ماهیی بده از می که حاضرند دریاکشان ره زده عطشان صبح‌گاه

💡 بر دل بیچاره ی من ره زده هرکجا اندر جهان دردی بود