دهن دوخته

دهن دوخته. [دَ هََ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) که دهان از گفتن بربندد. دهان بسته. زبان بسته. خاموشی گزیده:
کم سخنی دید دهن دوخته
چشم و زبانی ادب آموخته.نظامی.و رجوع به دهن دوختن شود.

که دهان از گفتن بربندد.

💡 پلنگان و شیران آموخته به زنجیر زرین دهن دوخته

💡 ایمن از زخم زبان شد ز خموشی صائب نیست اندیشه ز سوزن دهن دوخته را