دم زده

دم زده. [ دُ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) بی دم. ( ناظم الاطباء ). دم بریده. ( آنندراج ). که دم او قطع شده باشد. کُل. کُله. ( در تداول مردم قزوین ):
در کار مار دم زده انگشت مارگیر
هرگز نبوده است ز من دل گزیده تر.صائب ( از آنندراج ).
دم زده. [ دَ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) لب زده. که لب بدان زده باشند. که نفس بدان دمیده باشد: دم زده سگ؛ که لب بر آن زده باشد. با دهان آلوده کرده باشد. ( از یادداشت مؤلف ). و رجوع به دم زدن شود.

لب زده. که لب بدان زده باشند.

💡 با تو فروغی مگر دم زده از درد خویش کز سخن ناخوشش سخت‌تر افروختی

💡 یکی جانست اینجا دم زده باز نموده اندر اینجا خویشتن باز

💡 تا صبا دم زده از طره مشک‌افشانش مشک خون ناشده در طبلهٔ عطار نماند

💡 ای دم زده از داغ وفا لاله صفت پیراهن چاک چاکِ خونین تو کو

💡 چنانی پیش بین و دم زده تو که کام عشق هستی بستده تو

💡 تا ز وصف رخ زیبای تو ما، دم زده‌ایم ورق گل خجل است از ورق دفتر ما