دعا گویی

دعاگویی. [ دُ ] ( حامص مرکب ) دعاگوئی. عمل دعاگو. استدعای برکت و درخواست خیر و خوبی. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به دعاگو و دعاگوی شود.

دعا گوئی. عمل دعا گو.

💡 برای دعا گویی دولت او چو گل هر دهان را ضرور است صد لب

💡 تو دعا گویی و اجابت نه زانکه داری دل و انابت نه

💡 همان بهتر که نارم بر زبان غیر از دعا گویی نسازم منفعل از مدحتت طبع پریشان را

💡 درآن حضرت که پر گویی ادب نیست دعا گویی به است از مدح خوانی

💡 صدر ملّت که دعا گویی تو از سر صدق و صفا باید کرد

💡 صوت بلبل نبود غیر دعا گویی گل گوش کن ناله اهلی و مگو بیهده گوست