خوش نمود

خوش نمود. [ خوَش ْ / خُش ْ ن ُ/ ن ِ / ن َ ] ( ص مرکب ) خوش جلوه. خوش ظاهر. خوب منظر.

خوش جلوه خوش ظاهر

💡 اهل سخن ناخنی بر دل هم می زدند زخم مرا خوش نمود گرد نمکدان او

💡 لب درآمد به جمع و بیتی خواند کش به مولود خوش نمود آمد

💡 بود روزی آن عنایت‌ها که با ما می‌نمود خوش نمودی داشت اما آنچنان بودی نداشت

💡 بر دهان میفکند یک یک را خوش نمود آن شکار مردک را