خفو

خفو. [ خ َف ْوْ ]( ع مص ) درخشیدن برق. خُفُوّ. سست درخشیدن برق در ابر. ( یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به خُفُوّ در این لغت نامه شود. منه: خفا البرق خفواً. || هویدا گردیدن شی ٔ. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). خُفُوّ، منه: خفا الشی ٔ.
خفو. [ خ ُف ُوو ] ( ع مص ) خَفْوْ بهر دو معنی. رجوع به خفو در این لغت نامه شود. || زدن بشمشیر. ( تاج المصادر بیهقی ). || سر جنبانیدن از غلبه خواب. ( یادداشت بخط مؤلف ). || بال زدن مرغ برای پریدن و در پریدن. ( یادداشت بخط مؤلف ) ( از تاج المصادر بیهقی ). || جستن رگ. ( از تاج المصادر بیهقی ).
خفو. [ خ َف ْوْ ] ( ع اِ ) برقی که از کناره ابر بدرخشد و منبسط گردد و چون جزئی و ضعیف بنظر آید آنرا ومیض گویند و اگر عموماً بدرخشد آنرا عتیقه نامند. خُفُوّ. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ).
خفو. [ خ ُف ُوو ] ( ع اِ ) برقی که از کناره ابر بدرخشد و منبسط گردد. خَفو. ( منتهی الارب ). رجوع به خَفو در این لغت نامه شود.

برقی که از کناره ابر بدرخشد و منبسط گردد و چون جزئی و ضعیف بنظر آید آنرا ومیض گویند و اگر عموما بدرخشد آنرا عتیقه نامند.