خاک پاک

خاک پاک. [ ک ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مزاح گونه است برای بیان زادگاه شخصی: چون فلان از خاک پاک تهران است.

مزاح گونه است برای بیان زادگاه شخصی چون فلان از خاک پاک تهران است.

💡 ای صبا تبریز رو سجده ببر کان خاک پاک خاک درگاه حیات انگیز ربانی است آن

💡 خاک پاک آن تهیدستم که چون ابر بهار بر سر عالم فشاند هرچه پیدا می‌کند

💡 تن از خاکست و جان از بهر تو یار درون خاک پاک آمد پدیدار

💡 چو بر پا شود روز محشر براحت بخسپد در آن خاک پاک از معایب

💡 چون عیان شد سرمه از آن خاک پاک خوش بچشم مردمان آید همی