خاک شفا

خاک شفا. [ ک ِ ش ِ ] ( اِخ ) کنایه از خاک کربلای مُعَلّی میباشد. ( آنندراج ):
میکنم دعوی سلیمانی
در کفم سبحه ای ز خاک شفاست.خان آرزو ( از آنندراج ).دوای کلفت دل سایه عمارت اوست
گلش سرشت ز خاک شفا مگر استاد.شفیع اثر ( از آنندراج ).

کنایه از خاک کربلای معلی می باشد.

💡 خاک از ژاله عرقناک و، سپهر از انجم فرش تا عرش سراپا همه شرمنده اوست

💡 ز بهر نعمت دنیا که خاک بر سر او برین مثال که گفتم بسیت باید بود

💡 این کرم چون دفع آن انکار تست که میان خاک می‌کردی نخست

💡 این خون نه به تیغ آشنا شد نه به خاک این گل نشکفت، از نفس باد بریخت

💡 خاک پایش که تاج فرق من است می نهم همچو سروران بر سر

💡 از محبت جسم خاکی جان شود جان از آن خورشید نورافشان شود