حق شمر

حق شمر. [ ح َ ش ُ م َ ] ( نف مرکب ) حق شناس. سپاسدار. پاس گزار.

حق شناس

💡 ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را اگر ریزش کند ابر، ای گلستان شکر دریا کن

💡 تلخی‌اش را حق شمر چون گفته‌اند «الحق مر» رنگ و بویش را مدان باطل که آن نبود روا

💡 هر هدایت که داری ای درویش هدیهٔ حق شمر نه کردهٔ خویش

💡 نامه من کامده یکسر بلاغ حق شمر آن نامه و مشمر بلاغ

💡 در ره شرع و فرض و سنّت خویش منّت حق شمر نه منّت خویش