تب غش

تب غش. [ ت َ ب ِ غ َش ْ ش ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) الحمی الغشیة. و آن تبی است که هنگام شروع آن غش آید. ( بحر الجواهر ). رجوع به تب و دیگر ترکیب های آن شود.

الحمی الغشیه و آن تبی است که هنگام شروع آن غش آید.

💡 زمانى، ارتش اسلام در (فرقدونه ) براى حمله به روم به انتظار يزيد متوقّف ماندهبود. مجاهدين مسلمان، از سوء موقعيّت گرفتار قحط و غلا گشته مبتلا به تب غش شدهبودند و مرگ مثل برگ خزان آنها را بر زمين مى ريخت، ولى يزيد، سرفرماندهى ! آنها،در (ديرمران ) سرگرم باده گسارى بود! هرچه به او گزارش دادند مؤ ثر نيفتاد تابالا خره موضوع را با پدرش، معاويه، در جريان گذاشتند. معاويه او را از واقعه تب وغش اردو در (فرقدونه ) و گرفتارى آنها به قحط و غلا و فقد خواربار باخبر ساخت.در جواب نامه پدر، پيامى به شعر فرستاد كه ابيات آن در لشگر منتشر شد. مضمونشعر اين بود: مرا چه باك كه اردو در فرقدونه در خطر تب قرار داشته و با مرگ دستبگريبان است ؟! من در (ديرمران ) بر متكاها تكيه زده و ام كلثوم در كنار من است !