بطان

بطان. [ ب ُ / ب َ ] ( ع اِ ) اسم فعل بمعنی ماضی، یقال: بطان ذا خروجاً؛ یعنی درنگ کرد در برآمدن. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ).
بطان. [ ب ِ ] ( ع اِ ) بزماده. ( ناظم الاطباء ). بز ماده است بد. ( منتهی الارب ). || اسپی است که آنرا ابوالبطین هم گفتندی و آن هر دو مر محمدبن ولیدبن عبدالملک را بود. ( منتهی الارب ). || تنگ ستور. منه المثل: التقت حلقتا البطان، وقتی گویندکه کار سخت دشوار گردد. ج، اَبْطِنَه. و بُطُن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تنگ پالان ستور. ( آنندراج ).
- عریض البطان؛ فراغ بال. ( منتهی الارب ). فارغ بال. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
|| توانگر. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).
بطان. [ ب ِ ] ( ع اِ ) ج ِ بَطِن. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). رجوع به بطن شود.
بطان. [ ب ِ ] ( اِخ ) موضعی میان شقوق و ثعلبیه. ( منتهی الارب ) ( تاج العروس ) ( نزهةالقلوب ص 167 ). و رجوع به معجم البلدان شود.
بطان. [ ب ِ ] ( اِخ ) موضعی است ببلاد هذیل. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ).
بطان. [ ب ِ ] ( اِخ ) شهری به یمن. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( از معجم البلدان ).

شهری بیمن.

💡 دایه را بگذار در خشک و بران اندر آ در بحر معنی چون بطان

💡 دیو چون باز آمد ای بطان شتاب هین به بیرون کم روید از حصن آب

💡 ز خون بطان بطن یم شد یمن درش چون عقیق یمن در ثمن

💡 ای سر خر شاعری که خایه بطان را خرج شوی از برای خوشه پالیز

💡 سبزه به صحرا شده چون نوخطان ملک جهان گشته به کام بطان

💡 دلتنگ و بی‌نوا چو بطان بر کنار آب خلقی نشسته‌ایم کران تا کران برف