اشتاب

اشتاب. [ اِ / اُ ] ( اِمص ) شتاب. ( جهانگیری ) ( برهان ). تعجیل. ( برهان ). عجله:
نشستند بر نرم ریگ کبود
به اشتاب خوردند چیزی که بود.فردوسی.که این باره را نیست پایاب اوی
درنگی شود شیر ز اشتاب اوی.فردوسی.یکایک رسن خواستند آن زمان
به اشتاب بستندش اندر میان.فردوسی.دو استاد سپاهانی به اشتاب
برون بردند جان از دست غرقاب.عطار.نقلست که او را دیدند که بنماز میدوید، گفتند: چه اشتاب است ؟ گفت: این لشکر که بر در شهر است منتظر من اند. گفتند: کدام لشکر؟ گفت: مردگان گورستان. ( تذکرة الاولیاء عطار ).
سبح للّه میکند اشتابشان
تنقیه تن میکند از بهر جان.مولوی. || ( نف مرخم، ق ) شتابان. باشتاب. بشتاب:
مرغ عزمش سوی ده اشتاب تاخت.مولوی.چه باید کرد ایشان را که ایشان
چو برق و باد سخت اشتاب رفتند.مولوی.

= شتاب

اشتاو، اشتا: شتاب، عجله وتندی درکاریاحرکت، چالاکی وسرعت، مقابل درنگ
شتاب
پراکنده کردن

💡 درآمد آنچنان بر جای اشتاب که بودش گرم بیشک جامه خواب

💡 کی یابد گرد ایشان را که ایشان چو برق و باد سخت اشتاب رفتند

💡 ساقی عنان سرکش گلگون کشیده دار کاین بادپای عمر به اشتاب می رود

💡 رو کسی دیگر بجو اشتاب و تفت که مرا والله دست از کار رفت

💡 دلا زین چاه آخر چند اشتاب کنی چون عاقبت گشتی تو غرقاب

💡 بگذر از خود سوی حق اشتاب کن خویش را در عین فتح الباب کن