احصی

احصی. [ اَصا ] ( ع فعل ) فعل ماضی مفرد از مصدر اِحصاء: ثم بعثناهم لِنعلَم ای الحزبین اَحصی لما لبثوااَمَداً. ( قرآن 12/18 )؛ پس برانگیختیم آنها را تا بدانیم کدام دو فرقه نگاه داشته مر آنچه ماندند از مدّت. ( تفسیر ابوالفتوح رازی ). و رجوع به احصاء شود.

💡 که خاصان در این ره فرس رانده اند به لا احصی از تک فرو مانده اند

💡 چونک پایانی ندارد رو الیک زانک لا احصی ثناء ما علیک

💡 در دبیرستان «لا احصی ثنا» خیمهٔ خلوت جدا خواهم زدن

💡 جز که لا احصی نگوید او ز جان کز شمار و حد برونست آن بیان

💡 آن که تسبیح حصا بر صدق او آمد گوا گاه احصای ثنایت گفته لا احصی ثنا

💡 قوله: «لَقَدْ أَحْصاهُمْ» ای احصی مبلغ جمیعهم فی اللّوح المحفوظ.