باده پیمائی

باده پیمائی. [ دَ / دِ پ َ / پ ِ ] ( حامص مرکب ) قدح پیمائی. تعاطی اقداح. باده گساری. می گساری.

💡 روزگار از های و هوی میکشان بیگانه ئی باده در میناش بود و باده پیمائی نداشت

💡 رخساره گلگون او چون باده پیمائی کند من عقل زاهد رنگ را مست می احمر کنم

💡 باشد از غلط رائی عشق و باده پیمائی با بتان یغمائی بی‌حجاب و روپوشی‌

💡 چندان بکوشم در وفا کز من نپوشد راز خود هم محرم مجلس شوم، هم باده پیمائی کنم

💡 هرکجا بوی می‌آمد رفتی آنجا همچو باد باده پیمائی نگویم باد پیمائی است این