لغت نامه دهخدا
انجر. [ اَ ج َ ] ( ع اِ ) مأخوذ از لنگر فارسی است و آن چند چوب است که بهم بندند و میان آنها رابا ارزیر گداخته و جز آن پرکنند چندانکه مانند سنگ گران گردد و بتک نشیند. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). ج، اناجر. ( از اقرب الموارد ).