مردم خوار

مردم خوار. [ م َ دُ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آدم خوار. که گوشت آدمیزاده خورد. مردم خور: با ملک ترک دویست پیل بود کارزاری و سیصد شیر مردم خوار. ( ترجمه طبری بلعمی ). فوری نام قومی است هم از خرخیز... و با دیگر خرخیزیان نیامیزند و مردم خوارند و بی رحم. ( حدود العالم ). اندر حدود ختن مردمانند وحشی و مردم خوار. ( حدود العالم ).
چو کوه کوه در او موجهای تندروش
چو پیل پیل نهنگان هول مردم خوار.فرخی.اسکندر بخندید و گفت شاه مردم خوار نیست که تو نمی یاری آمدن. ( اسکندرنامه، خطی ). قومی دیو مردم اندکه مردم خورند و شاه ایشان زنگی ای است مردم خوار و هفتاد هزار زنگی مردم خوار در خیل اویند. ( اسکندرنامه ٔخطی ). بادی مخالف برآمد و ما را به ولایت زنگبار افکند پیش جماعتی مردم خوار. ( مجمل التواریخ ).
مردمان همچو گرگ مردم خوار
گاه مردم خورند و گه مردار.نظامی.شیرداران دو شیر مردم خوار
یله کردند بر نشانه کار.نظامی.و آن بیابانیان زنگی سار
دیو مردم شدند و مردم خوار.نظامی.آنجاکه در شاهوار است نهنگ مردم خوار است. ( گلستان ).
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفاهمچو گرگ مردم خوار.سعدی.|| محو و نابودکننده. از میان برنده مردم: در این دنیای فریبنده مردم خوار چندانی بمانم که کارنامه این خاندان بزرگ را برانم. ( تاریخ بیهقی ص 393 ).

= آدم خوار

( صفت ) آنکه از گوشت آدمی تغذیه کند آدم خور:... و آنجا که در شاهوار است نهنگ مردم خوار است...

💡 گرگ مردم خوار شد با میش سوی آبخور از پی دیدار ایشان گرگ مردم خوار گشت

💡 روز آخر که مرگ مردم خوار کند از خواب غفلتش بیدار

💡 هرکه راگشت عشق مردم خوار بکشد خویش را به پای قصاص

💡 چون فرو شستیم از این مردار دست گرگِ مردم خوار دنیا، میش ماست

💡 مرا زین آتش سوزنده برهان ز جنگ شیر مردم خوار بستان

💡 چو گنده پیر قبیح است دهر مردم خوار برو چو اهل یقینش طلاق کن به ثلاث