مردم خور

💡 زبان مردم خور دنباله زبان فارسی میانه یا همان فارسی دری است که ریشه قدیمی تر آن به زبان پهلوی ساسانی یا فارسی میانه جنوبی بر می‌گردد؛ امروزه این زبان اچمی نامیده می‌شود و دارای لهجه‌های خاصی است که در خور، «لهجه خوری» رواج دارد.

💡 در داستان‌های قدیمی، شخصیت‌های مردم خور اغلب به عنوان افرادی توصیف می‌شوند که بدون توجه به نیازهای دیگران، فقط به فکر اشتهای بی‌پایان خود هستند.

💡 مدیریت نادرست منابع و رفتارهای مردم خور در جامعه می‌تواند باعث بروز بحران‌های اقتصادی جدی و نابرابری شدید در توزیع ثروت میان طبقات شود.

💡 او با رفتاری خودخواهانه و حرص‌گونه، مانند مردم خور، تمام فرصت‌های موجود را برای خودش تصاحب می‌کرد و اجازه نمی‌داد دیگران سودی ببرند.