فگنده

فگنده. [ ف َ / ف ِ گ َ دَ / دِ ] ( ن مف ) افگنده. افکنده. ( فرهنگ فارسی معین ):
سوار و پیاده ده ودوهزار
فگنده پدید آمد اندر شمار.فردوسی.ترکیب ها:
- فگنده سر. فگنده سرین. رجوع به این کلمات شود.

💡 ز کشته فگنده به هر سو سران زمین کوه گشت از کران تا کران

💡 شکل تو فگنده از فلک تشت قمر نقش تو نهاده بر طبق راز سپهر

💡 ازان باغ تا جای پرموده شاه تن بی‌سران بد فگنده به راه

💡 دمش رخنه در زهد یوسف فگنده غمش گندم از دست آدم گرفته

💡 تنها نه ماه پیش رخت سر فگنده شد تا شمع دید روی ترا، مرد و زنده شد!

💡 به زاری گفت کای در پردهٔ شاه ز نور خود فگنده پرده بر ماه