نیک رایی

نیک رایی. ( حامص مرکب ) نیک اندیشی. ( فرهنگ فارسی معین ):
همه دیانت و دین ورز و نیک رایی کن
که سوی خلد برین باشدت گذرنامه.شهید.ای مایه خوبی و نیک رایی
روزم ندهد بی تو روشنائی.رودکی.اگرنه عدل شه استی و نیک رایی او
شدی سراسر کار جهان تباه و سیه.سوزنی.از نکویی و نیک رایی او
راه جستم به آشنائی او.نظامی.همه عالم گرفت از نیک رایی
چنین باشد بلی ظل خدایی.نظامی.

نیک اندیشی.

💡 همه عالم گرفت از نیک رایی چنین باشد بلی ظِلِّ خدایی

💡 بدو گفت اگر نیک رایی کنی تو ما را بدو رهنمایی کنی

💡 اگر نیک رایی کنی تاج زر ترا بخشم و گوشوار و کمر

💡 که‌ایزد از بهر نیک رایی تو برد فترت ز پادشایی تو