مدهم

مدهم. [ م ُ هَِ ] ( ع ص ) اندوهگین کننده. ( ناظم الاطباء ): ادهمه؛ سائه؛ ارغمه. ( متن اللغة ). نعت فاعلی است از ادهام. رجوع به ادهام شود.
مدهم. [ م ُ دَهَْ هَِ ] ( ع ص ) آتش سیاه کننده دیگ. ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). نعت فاعلی است از تدهیم. رجوع به تدهیم شود.

💡 در بزم حسودان مدهم جرعه آن لب کانجا دهن بیهده گوی همه بازست

💡 صوفی، مدهم پند که رو از سر کویش زیرا که نخواهم شد ازینجا به دگر سو

💡 هله دربان عوان خو مدهم راه و سقط گو چو دفم می زن بر رو دف و سرنای تو دارم

💡 اهلی مدهم یاد از آن نوگل خندان چون غنچه مکن پاره گریبان مرا باز

💡 از بوی تو من مستم، ساقی مدهم ساغر بگذار که می‌ترسم، از درد سر فردا