کریمانه

کریمانه. [ ک َ ن َ / ن ِ ] ( ص نسبی، ق مرکب ) همچون مردم کریم. بکرم. از روی کرم:
کریم باش و کریمانه روزگار گذار
که تو کریمی و این سنت کرام قدیم.سوزنی.کریمانه بخشی و منت نخواهی
عطای کریمان بود غیر ممنون.سوزنی.یا خود را خلاص دهیم یا کریمانه بمیریم. ( تاریخ قم ص 289 ).

همچون مردم کریم. از روی کرم

💡 عذری بطلب از شیخ وزتوبه بکن توبه کز عفو کریمانه حق داشته معذورت

💡 پیر میخانه سحر مژده بمستان میداد که خطابخش بود عفو کریمانه ما

💡 هر لحظه بخوانیم کریمانه ای دوست مرا چه می‌فریبی تو

💡 گنه خویش به حیدر چو بخواند آشفته قلم عفو برو لطف کریمانه گذاشت

💡 کو ساقی میخانه کز لطف کریمانه از هر دو جهان ما را خوش بیخبر اندازد